Балканските и Првата светска војна трагични за Македонците

На многу загинати момчиња од Драслајца, Струшко, не им се знаат гробовите

Годините од втората деценија на 20. век, кога се случија Балканските војни и Првата светска војна, за жителите од струшкото село Драслајца биле едни од најстрашните години. Тогаш ги доживеале сигурно и најголемите ужаси. Се надевале на конечна слобода, но по Балканските војни ја дознале суровата вистина, нивната Македонија била распарчена. Драслајчани биле регрутирани и во српската и во бугарската војска. Која војска ќе дојдела, ги облекувала во униформата на својата армија и ги терала на фронтовите да се борат под нејзиното знаме. Во тие војни загинале повеќемина драслајчани. За некои се знае каде ги оставиле коските, за повеќемина не.

Стефан Климоски служел во три војски, бил дури и турски војник. Сѐ на сѐ, во разни војски поминал девет години. Кога војувал на Македонскиот фронт како бугарски војник, го пуштиле на отсуство. Тогаш и се оженил. Со младата невеста не останал долго, десетина дена, и пак морал да замине назад. Еден подолг период го сметале за мртов, а неговите веќе го прежалиле. Големата забуна се случила кога од фронтот на отсуство дошол Крстан Спироски. Штом разбрала за доаѓање на Крстан, мајката на Стефан отишла да праша дали нешто знае за нејзиниот син, од кого подолго време немале добиено никаков абер. „Го немам сретнато, но слушнав дека загинал на Беласица“, рекол по малку наивно Крстан, пренесувајќи ѝ го тоа што најверојатно се зборувало меѓу војниците од струшкиот крај. Се вратила дома сета потресена и седнала да плаче заедно со невестата. Преку ноќ во куќата на Климовци се вселила тешка тага за „загинатиот“ Стефан. Жените облекле црни џубиња и ставиле црни шамии, а мажите пуштиле брада.

Во голема жалост ги дочекале и Поклади, кога според традицијата луѓето си проштаваат еден на друг ако си згрешиле. Таа вечер Стефановата невеста излегла да земе трски од дворот за да го разгорат огнот. Само што ја отворила вратата, кучето почнало да лае, а во бавчата забележала двајца мажи во војнички униформи. Кога видела дека еден од војниците си поигрува со кучето што се умилкувало околу него, знаела дека тој е некој нивни човек. Кога се приближиле до куќата, во еден од двајцата војници го препознала својот Стефан. Не можела да поверува дека е жив и сета возбудена истрчала дома и почнала да вика: „Мајко, Стефан си дојде“. На радоста ѝ немало крај, зашто нивниот Стефан се вратил од мртвите.

За време на Првата светска војна, или како што го нарекувале тогаш – „прво српско“, во Драслајца биле мобилизирани петнаесетина млади момчиња од Србите. Сите тие војувале на фронтот против Австро – Унгарија. Повеќемина загинале, борејќи се за српската кауза, малкумина се вратиле.

Кога Србите го регрутирале Спасе Лозаноски (Евтимоски), првото и единствено чедо што го имал Насто, кој загинал во Илинденското востание, ќерката Славка имала само шест недели. Заедно отишол со Целе Мангоски и Марко Спасески. Неколку години немале никаков абер од него. Кога Марко си дошол од фронтот, мајката на Спасе отишла да се распраша за синот. Од него ја слушнала суровата вистина дека го заробиле Австроунгарците, но и приказната како останал жив. Гледајќи дека неговите другари гинат на фронтот и знаејќи дека мали се шансите и него да не го погоди некој смртоносен куршум, решил да ги надитри своите командири. Во разгорот на битките Марко пукал во себе и се ранил, по што го однеле во болница да го лекуваат. За негова голема среќа, никој од претпоставените не се посомневал. На мајката на Спасе ѝ објаснил дека ги убедувал да го направат тоа и нејзиниот син и Целе, но тие немале храброст да пукаат во себе. Дури им предложил тој да ги рани, но и тоа не го прифатиле.

Домашните на Спасе Лозаноски никогаш не дознале каде тој го завршил животот, а за Целе Мангоски се знае дека загинал кај Кнажевац.

Благоја Костески раскажува дека неговиот татко Јонче често зборувал за своето војничко патешествие. Две години бил српски, две години бугарски војник. Најпрво Србите го регрутирале пред Првата светска војна во 1914 година. Учествувал во битките кај Кучево, Космај и на други места за да биде заробен од Австроунгарците и одведен во заробеништво во Австрија. Тој на своите синови им раскажувал дека таму ги хранеле мизерно, колку за да преживеат. Дневно им давале само по четврт леб и посна чорба, па така за кусо време станале коска и кожа. За среќа, летото ги однеле на некоја фарма во Унгарија, крај Јанка Пуста. На огромниот имот работеле стотина заробеници, од кои четириесетина биле Македонци. Со нив бил и некојси Крстан од Присовјани, Струшко, кој знаел по малку унгарски, што им помогнало да остварат подобар контакт со сопственикот на имотот. Кога стасале на фармата, на газдата му објаснил дека ако сака добро да му работат, треба и добро да ги храни, бидејќи се многу ослабени од војната и од заробеништвото. Го прифатил тоа и цело време додека биле кај него ги хранел богато. Секој ден за четворица им давал по еден сомун леб од по пет килограми и им готвел разни јадења со месо. За кратко време им се вратила силата и сите работи на фармата ги завршувале без никакви тешкотии. Меѓутоа, и на тоа брзо му дошол крајот. Еден ден стасала некоја бугарска комисија. Македонците ги издвоила настрана, ги качила на воз и ги однела во Бугарија. Откако ги облекле во бугарски униформи, ги одвеле на фронт, каде што останале до завршувањето на војната.

Според кажувањата на Јоне Лозаноски, неговиот татко Наум можел да ја избегне голготата на војните. Во времето кога почнала Првата балканска војна се наоѓал на печалба во Влашко, Романија, и требало да замине за Америка. Меѓутоа, желбата да го одмазди својот татко Ѓорѓи, кој загинал во Илинденското востание, била посилна од сѐ. Кога Србија, Бугарија и Грција отвориле војна против Турците, ја оставил печалбата и тргнал за дома убеден дека дошол моментот за ослободување на Македонија, не претпоставувајќи дека седум години крвавел за туѓи интереси.

Наум Лозановски на фронтот бил заробен од австроунгарската војска и одведен во логор во Австрија. Со него бил и Никодин Ставрески, како и уште шеесетина други Македонци од струшките села. Од заробеништво бил ослободен од Бугарите, но директно однесен на Македонскиот фронт, каде што морал да се бори против српската војска, во која бил пред тоа. Учествувале во многу битки на Кајмакчалан во Мариово, Страцин, Кумановско. Три години нивните најблиски не знаеле дали е жив или мртов?

Јонче Цветаноски, кој по војните од Мешеишта се преселил во Драслајца, во 1914 година бил мобилизиран од Србите, при што учествувал во битката кај Лозница против Австроунгарците. И тој, како многумина, бил заробен и одведен во логор во Австрија. По извесно време дошла бугарска комисија и ги собрала сите Македонци, вклучувајќи ги во бугарската војска на Македонскиот фронт. Командант - фетфебел му бил познатиот охридски адвокат Демостан Манев. За време на долгото војникување добил отсуство и дошол во Мешеишта, каде што видел како бугарската војска го конфискува последното жито на селаните. Кога се вратил на фронтот, му се пожалил на својот претпоставен за тоа што го прават Бугарите, а, тој сфаќајќи ја трагедијата што ја доживува македонскиот народ, револтирано му рекол дека е во право зашто низ Бугарија жените дотерани шетале слободно, а во Македонија се гладни и им го земаат житото.

Јонче Цветаноски раскажуваше и еден друг случај што зборува за суровоста со која се однесувала бугарската војска спрема македонскиот народ, чии синови биле носени на кланиците на фронтовите. Вториот пат кога дошол на отсуство случајно се затекол крај шаторот на бугарската војска што бил поставен на сретсело во Мешеишта и притоа слушнал како нивниот командант со силен глас разговара преку радиоврска. Од тоа што го кажал разбрал дека на фронтот сѐ е готово и дека бугарската војска и нејзините сојузници се поразени и затоа добиле наредба да се повлекуваат. Наредниот ден побегнал в планина за да не го земат со нив, а негов другар кој, исто така, бил на отсуство, излегол сретсело, облечен во бугарската униформа со која дошол во родното место, сметајќи дека е нивни војник, па затоа нема ништо да му направат. Но, многу се излажал. Којзнае поради која причина, најверојатно лут од фактот што ја губат војната, еден бугарски офицер го извадил пиштолот и го застрелал. Јонче раскажуваше дека Бугарите, повлекувајќи се од Мешеишта, грабале сѐ што ќе најделе по куќите.

Виктор Цветаноски

Љубов за Македонија

Јордан Поп Јорданов - Орцето (познат и само под прекарот Орце) бил македонски револуционер - анархист, член на илегалниот терористички кружок Гемиџии кој кон крајот на април 1903 година ги извршил познатите Солунски атентати врз објекти кои целосно или делумно биле во сопственост на западноевропските капиталистички земји и турските власти.

Роден е во Велес, како помлад брат на македонскиот револуционер Миле Поп Јорданов. Се школува во родниот град и Солунската бугарска машка гимназија. Како шестокласник го прекинува образованието и заминува во Софија од каде се префрлува во Солун.

Тој е еден од поистакнатите членови на Гемиџиите, а подоцна и негов водач. Претходно среќавајќи се со Слави Мерџанов во Цариград (1899), ја прифаќа неговата идеја за минирање на Отоманската банка во Солун и настојува да ја реализира.

Договорено е подземниот тунел до банката да се копа од изнајмениот дуќан берберница на Владимир Пингов. Тунелот ќе биде прокопан во одредениот рок, но акцијата ќе биде одложена.

На 29. април 1903 тој ќе го активира динамитот во прокопаниот тунел и ќе ја крене во воздух Отоманската банка. Потоа фрла бомби пред хотелот „Салоник.“

Загинува херојски на 30. април 1903 во куќата во која што живеел, фрлајќи ги последните бомби врз турските војници кои го држеле под опсада.*

Тој пред смртта на својата љубов и го напишал последното писмо:

„Сакана единствена Кате,


Кога ќе го читаш моево писмо, мене веќе нема да ме има - јас ќе бидам труп, или веќе фрлен во некоја дупка како претепано куче. Но, во ситуацијава, кога пред мојата смрт ми останува да живеам уште еден час или два, додека ја фрлам и последната бомба, и да го тргнам чкрапецот на мојот нагант, мислам на тебе, писмото нека ти докаже колку многу те сакам.


Од првиот пат кога те видов, те засакав. Ти ми беше единствена радост, но чувствував дека немам право да се врзувам со тебе. Јас не си припаѓам на себеси, а на делото, коешто беше цел и смисла на мојот живот - да работам и да умрам за слободата на мојот народ, на мојата ценета и сакана Македонија. Те сакав со сите пори на моето тело. Чувствував потреба да те гледам, да го слушам твојот глас, како звукот на цитрата. И сепак те одбегнував, зашто ме плашеа честите средби со тебе, ми ја ослабнуваа волјата, ми ја смекнуваа десницата, зашто ти ми беше единствената врска со животот, а не требаше ништо да ме врзува со него. Понекогаш бев груб, дури и суров со тебе - прости ми за грубоста и суровоста, зад нив ја криев својата безгранична љубов, а срцето ми крвавеше. Верувам ќе ми простиш. Ти си добра. А јас сега жалам што не бев подобар, повнимателен и понежен кон тебе.


Сигурно ќе прашаш: Неопходно ли е да умрам? За мене нема друг излез. Го поддржував пред моите другари ставот: Тој што не ги штеди животите на другите, нема право да го штеди ни сопствениот живот. Знаев дека нашата акција ќе им причини смрт на многу невини луѓе, ќе донесе многу солзи и страдања, зар по сето тоа што ќе го сториме, јас ќе имам право да живеам? Мислам ќе биде ниско и подло. Да умрам за мене е врховна повелба на мојата совест. И потоа мојата девиза беше не зборови, а дело, а крајот е тој што го краси делото. Има и едно последно сообразување - не сакам да му причинам задоволство на непријателот да се гаври со мене, да ми се подигрува. Зошто ми е живот лишен од слобода да тлее во некоја темна ќелија на Еди-куле, или да се стопи под жешкото сонце во Сахара? Не, претпочитувам да умрам! - Со мојата смрт ќе им го фрлам на моите непријатели, на поробувачите на мојата татковина, мојот безграничен презир. Како што живеев, така сакам и да умрам - скромно и чесно, докрај верен на себеси - сакав да бидам и да останам една целосна личност.


Треба да завршам. Времето не чека. Многу нешта навираат во мојата душа, но не ќе ги чуеш. И така е подобро, срцето ти претскажа што би сакал да ти пишам во овој последен час.
Ќе мине време, раната ќе ти зарасне. Животот е посилен од се`. Ти пожелувам, не, те молам, да си најдеш друг маж, достоен за твојата љубов, и нему дај му ги своето срце и својата љубов, дај му ги оние радости што ги чуваше и ги намени за мене. Ти пожелувам да бидеш среќна. Понекогаш, во вечерните часови, кога спомените довеани од вечерните сенки ќе навлезат во твојата душа, спомни си за мене. Ти благодарам за тоа.


Те прегрнува и те бакнува првиот и последен од гемиџиите, од самооткажаните.


Твојот Орце“

* Извор

Неолитски предмети во Македонија

Делото „Неолитски антропоморфни предмети во Република Македонија“ во авторство на Гоце Наумов и Никос Чаусидис е најновото издание на Магор, кое беше промовирано во петокот од страна на проф. д-р Александар Прокопиев во кафе – книжарницата Магор.

Оваа монографија обработува неколку категории археолошки наоди откриени на територијата на Република Македонија што потекнуваат од неолитскиот период (6500 - 4000 години пред нашата ера).

Пред сѐ, станува збор за керамички предмети обликувани во форма на човечкото тело или на одредени негови делови, не ретко комбинирани со некои други елементи од тогашното негово опкружување: антропоморфни фигурини, антропоморфни модели на куќи и антропоморфни садови. Во оваа публикација, акцентот не е ставен на самите наоди, туку на нивната научна интерпретација. Врз база на типолошките, компаративните, интердисциплинарните и семиотичките методи, во неа се прави обид за откривање на митско – религискиот карактер на овие артефакти, нивното место во социјалните сфери на неолитските заедници, како и на односот на тогашниот човек кон сопственото тело и светот во кој егзистирал.

Оваа мала монографија е резултат на истражувањата на проектот „Неолитски антропоморфни предмети во Република Македонија“, кој што се одвиваше во текот на 2010 година, подржан финансиски од Министерството за култура на Република Македонија. Иако било предвидено проектот да се реализира преку непосреден увид во сите наши музејски колекции во кои е инвентаризиран ваков археолошки материјал, сепак, поради намалувањето и доцнањето на финансиите, се финализирани само некои од зацртаните активности. Сеопфатното истражување и документирање на наодите е спроведено во Музејот на град Скопје, при што детално биле анализирани и документирани антропоморфните модели, садовите и фигурите од локалитетите „Церје“ – Говрлево и „Слатина“ – Зелениково, поради што тие заземаат ударно место во оваа публикација.

- Кога ќе добиете вака интересно дело секогаш чувствувате дека имате премногу интереси и љубопитност во неговото читање и повторно читање, имате малку часови кои вам ви се дадени да го прочитате. Јас иако имав само еден ден, сепак се потрудив колку што можев да се продлабочам во оваа заедничко дело на Горан Наумов и Никос Чаусидис од неколку основни причини: не сум арехеолог иако се занимавам со еден вид на археологија и тоа во една друга сфера, во сферата на литературата. Но, археологијата како и кај сите вас била нешто што од најраните денови ви раѓала возбуда и ја хранела вашата иднина.

Археологијата, како и сите денешни истражувачки, толкувачки и методолошки инволвирани дисциплини станува наука. Но, можеби затоа што во неа има нешто во другата сфера, која би ја нарекле некогаш и фантазерска, а некогаш и асоцијативна.

Археологијата во себе многу неосетно и спонтано впива многу други различни наши ставови кон светот. Можеме да ги наречеме филозофски, антрополошки, па и уметнички, затоа што приказните за археологијата во себе имаат толку пластови како кромидот кога го двоите една лушпа од друга. Значи го имате фактот, го имате наоѓалиштето, што е таму пронајдено и понатаму се обвиткува низ некои превракани судбини кои се мешаат пред сѐ со минатото, историјата и предисторијата и она што е најважно нешто што е впиено како неизбришива трага на сите тие предмети, кои што ние ги нарекуваме археолошки пронајдоци. Тоа е најверојатно душата на нашето постоење. Ние оставаме отисоци, таа наша душевна,курсуална, лична егзистенција и тогаш преку овие „вечни предмети“, „вечни артефакти“ се сообразуваме со нешто што е токму тоа, душевна историја на човештвото. Она што ова книга го носи е едно резиме на антропоморфните предмети во неолитот. Делото само по себе нуди една друга можност, тука е дадена мапата на наоѓалиштата – рече проф. д – р Александар Прокопиев.

Гоце Наумов,еден од авторите на книгата потенцираше дека иако располагале со скромна сума сепак успеале да дојдат до некакви сознанија благодарение на музеите кои им ислегле во пресрет. Тој изрази голема благодарност до Александар Митевски, кустос од Н. У. Завод за заштита на спомениците на културата и Музеј – Прилеп и на Марија Василева, кустос од Н. У. Завод и Музеј Битола, што им овозможиле пристап во неолитските колекции и соодветната документација што се чува во нивните музеи. Благодарност упати и до Јован Шурбановски, тогашен директор на Музејот на град Скопје, до Љубо Фидановски, кустос во Музејот на град Скопје и до Александар Димовски и Виолета Цветановска, керамичари од Скопје.

- Без сите овие колеги, нивните сугестии, идеи и отвореноста за соработка, резултатите од нашиот проект и оваа монографија, ќе беа многу поскромни - рече Наумов.

Со оглед на ограничените финансиски средства проектот најтемелно е реализиран во рамките на неолитските наоди од Говрлево и Зелениково. Токму овие два локалитета ги врзуваат авторите со нивниот драг колега и пријател Милош Билбија кој од 1979 до 2010 работел како кустос во Музејот на град Скопје и бил раководител на ископувањата водени во двата локалитета.

- Археологијата е наука која го истражува минатото. Целта на археологот не е да открие 16 000 предмети, туку низ тие предмети да го открие минатото. Ние добивме 1600 евра од кои направивме книга од 100 страни. Ако добивме 2 милиони долари, веројатно ќе направевме 50 тома книги, ако го направевме тоа, денес не требаше да се грижиме за нашето минато, за промоцијата на нашата култура во странство, за нашето признавање и не признавање. Во Македонија сѐ уште постои себичноста во археологијата. Ние забораваме дека предметите што ги се наши, а не на оваа земја. Фактот што јас и Гоце го поделивме авторството значи намалување на себичноста. Творештвото бара не себичност, бара жртвување, бара споделување на авторството. Оваа книга ја посветивме на Милош Билбија. Милош Билбија не е некој симболички лик на кој ние сега му се заблагодаруваме. Тој е на некој начин наслов на оваа книга, затоа што многу негови идеи се внесени во оваа книга, неговата емоција и енергија со која слободно можам да кажам дека не воспитуваше нас е внесена тука, само што не може да се концепира. Јас Милош Билбија го запознав откако завршив студии. И првите археолошки испитувања како студент ги водев паралелно со него, јас бев помошник на една од најинтересните изложби направени за неолитот во Македонија, во далечната 85/86 година. На некој начин Милош Билбија е присутен како дух , како енергија, кој не инспирираше сето ова да го работиме. Сакам на овој начин да му се зблагодарам на Милош Билбија за сите форми на инспирација што ги внесе во нас и не натера на некој начин да ја завршиме оваа книга. На некој начин како држава сме опседнати од археологија што ми се чини е добро и секоја култура и нација мора да го преживее тој стадиум. Многу често се прашуваме или нас не прашуваат што вие би издвоиле од македонската археологија, некој ќе каже „Златните маски“ од Требениште, некој Стоби, Охрид... Мене кога некој би ме прашал, а мислам дека и ме прашал јас, секокаш ќе кажам и ги нарекувам тие предмети богињка, мајка и куќа, тоа се мали искршени предмети. Сѐ друго што имаме ние го има најчесто и во други земји, најчесто го има и поубаво. Единствено нешто по што сме ненадминати се тие предмети. Не само ненадминати, никој нема и приближно такво нешто. Тука ние не зборуваме за драгоцени камења, ниту за злата, ниту за некаква уметност, тоа се прости предмети. Она што е најважно е симболиката, во нив има еден агрегат на симболика толку силен, што ние не сме свесни за тоа. Ако некој го познава Јунг и читал некои од неговите дела ќе видите дека една од клучните негови особености ја наведува токму оваа метафора „човекот како куќа“, подрумот е потсвеста, приземјето е рациото, а горниот дел над- егото, алтер- егото. Кога Јунг би го имал овој предмет, а за жал не го знаел, тој апсолутно би го ставил на насловната страна на своето клучно дело, бидејќи е тотална формула на целата суштина на неговата наука. Ова го кажувам само да ви покажам колку археологијата може да биде инспиративна за другите науки. И, мислам дека во наредниот период треба да кажеме малку крај на оваа наша приземна- земна археологија и да почнеме да правиме книги не за нас археолозите, туку за другте науки, за да може други да не цитираат, социолози, психолози, уметници, економисти ако сакате. Тоа е мојата порака – рече професорот Никос Чаусидис.

Извор: Глобус

Македонија ја победи Грција во Хаг

Судот во Хаг донесе пресуда во корист на Македонија во врска со прекршувањето на времената спогодба од страна на Грција. На НАТО самитот во Букурешт, Романија, Грција стави вето за влез на Македонија во таа организација, што претставува јасно кршење на времената спогодба потпишана во 1995 година, во која Грција се обврзува да го блокира членство на Македонија во некоја организација, во која Грција претходно станала член, и да ѝ дозволи Македонија да се зачлени под временото име, односно под референцата Поранешна Југословенска Република Македонија.
Поради фактот дека Македонија иако ги исполни сите услови за влез во НАТО, Грција сепак стави вето и Македонија извиси на НАТО состанокот во Букурешт. Република Македонија се одлучи да ја искористи правната можност за да докаже дека времената спогодба е прекршена од страна на Грција и поднесе тужба во судот на правдата во Хаг, Холандија.



Судот на ден 5. Декември 2011 година пресуди во корист на Р. Македонија по 2 точки од поднесените 3:

(1) одлучи, со 14 (четиринаесет) гласови наспроти 2 (два), дека е надлежен да се расправа по пријавата поднесена од страна на Република Македонија на 17. ноември 2008, и дека оваа апликација е допуштена;
(2) одлучи, со 15 (петнаесет) гласови „за“ и 1 (еден) „против“, дека Република Грција, со ветото кое го постави против влез на Република Македонија во НАТО, ја прекрши својата обврска во Член 11, став 1 од Времената спогодба од 13. Септември 1995 година;
(3) ги отфрла, со 15 (петнаесет) гласови „за“ и 1 (еден) „против“, сите други поднесоци направени од страна на Република Македонија.

Целата пресуда можете да ја видите овде: КЛИК

Поништување на Договорот од Букурешт од 1913 година

Интересна анализа на „Македонска Искра“

Во правото кога е направен договор меѓу договорните страни, секогаш постои можност да се појави трета страна, која не вклучена во договорот, чиј што правен интерес е засегнат со тој договор. Кога и да се појави оваа трета не - договорна страна, може да отпочне со правна постапка со намера да се откаже или поништи договорот, кој делува на нејзина штета. Ова исто правило важи како во правото така и во дипломатијата.

Моето убедување е дека тоа што следува ќе биде на големо изненадување на сите нас - Македонците, секаде каде што сме.

После објавувањето на интернет на сите договори и протоколи во врска со поделбата на Македонија и други внатрешни договори помеѓу кралствата на Србија, Бугарија и Грција во нивните зделки на Балканот, дојдов до правен заклучок дека со формирањето на современата македонска држава (АСНОМ), чии наследници денес сме ние како независна Република Македонија - Ние сме оваа не - одговорна страна со правен интерес.

Во правото кога е направен договор меѓу договорните страни, секогаш постои можност да се појави трета страна, која не вклучена во договорот, чиј што правен интерес е засегнат со тој договор. Кога и да се појави оваа трета не - договорна страна, може да отпочне со правна постапка со намера да се откаже или поништи договорот, кој делува на нејзина штета. Ова исто правило важи како во правото така и во дипломатијата.

Моето убедување е дека тоа што следува ќе биде на големо изненадување на сите нас - Македонците, секаде каде што сме.

На кратко, со одржувањето на Собранието на АСНОМ и прогласувањето на независноста на Република Македонија, ние Македонците директно и ефективно да придонесовме заправно поништување на ефектите од сите спогодби и договори, јавно или тајно склучени меѓу Кралството Србија, Кралството Бугарија и Кралството Грција - како договорните страни, со амин на Големите сили во тоа време, со кои е извршена поделба на македонската земја и народ.

Целиот текст овде:

„Македонска Искра“

Повторно проблеми со владиката Петар во Австралија

Објавено во „Македонска Искра“

Злонамерни лаги зад името на Џими Мераков

По повод крајно непристојните клевети упатени на моја сметка и на сметка на заедниците кои ги претставувам, објавени во Австралиско - македонскиот неделник, на 21. јуни 2011 г., со наслов ‘Антиохиската Патријаршија не е Грчка Црква – Злобни Лаги Против МПЦ,’ под кој стои името на неофицијалниот гласноговорник на владиката Петар, Џими Мераков, го изјавувам следното:
1. Написот на Џими Мераков е одговор на наш напис кој воопшто не е објавен во Австралиско - македонскиот неделник, иако ние тоа уредно го побаравме. Чесно ќе биде Австралиско - македонскиот неделник да ги објави и написот и документите на кои се однесува одговорот на Мераков, за читателите самите да се уверат кој зборува врз основа на документирани факти, а кој сака да ги оцрни своите противници со сеење на злонамерни чаршиски фантазии.

Целиот текст овде: „Македонска Искра“

„Македонска Искра“ пренесува интервју со Христос Сидеропулос Претседател на „Македонското движење за човекови права“.

Христос Сидеропулос е Претседател на „Македонското движење за човекови права“ што работи во Грција. На прославата по повод 55 - годишнината од граѓанската војна во Грција тој ги обвини бегалците дека половината од нив само се жалат на судбината и дека ништо не сториле за да ги добијат правата.

Христос Сидеропулос

Неговата организација речиси 15 години ги бара правата на македонското малцинство во оваа земја. Тие го покренале овој проблем во Обединетите нации, во Советот на Европа, во Европската Унија, а контактирале и со Хелсиншкиот комитет и со Амнести инетрнешенал.

Целото интервју овде:

„Македонска Искра“