February 23, 2022

Грк владика на Болгарите, Константин Миладинов

А бре Болгари, големи глави,
Зашчо гоните Грци владици?
Кои се криви, кои се прави,
Ела да видим, бре безбожници?

Ето ја идам у вас владика,
Ја шчо ви правам, ако ве дерам;
От срце страшна жалост ми вика,
Како да можам пари да берам.

А бре Болгари, најпрости хора,
Бре шчо ви чинам, ако ве гнетам?
Зар ми је грижа ако разора
Та чужа земја к’де ја шетам?

Сите от еднош шчо се кренахте,
И с горделиво дигнати глави,
Викнете гласно ем шчо станахте:
„Нешем (нејќим) владици Грци лукави!“

Ај ви безумни мали дечина,
Зар ви се чинит че не можиме
Да в измамиме со симичина,
И низ прстите да ве броиме!

Сите от еднош се разбудихте;
Тоа на харно не ни мириса;
Но ак’ станахте шчо направихте?
Пак ја владика над глај ви виса.

И от Дунава до Бело Море
Народно сејте сегде учение
И велегласно секој говоре
Какво от наска трпи м’чение.

Право да кажа това нас плаши;
Но пак над глајте ја сол ви триа,
Да ни се живи срествата наши,
Тие работет ако ја спиа.

Шчо направиха вашите кмети,
Ако нас против в Стамбол станаха,
Нихните зборој нови клевети
Сит’ европејци ги почитаха.

Гласојте ваши, глас во пустина;
Викате вие, м’лчиме ние.
Је многосложна наша машина,
На запад сеит, на север жние.

На лево вртит, на десно берит,
И ако мало фати да криви,
Но своеволно ушче та мери
Ваши житници, и наши ниви.

Книгите ваши, историја ваша
В народогубач оган фрлихме,
И будушнос ви с р’ката наша
Во темен облак ви ја завихме.

Мие по наша совест правихме;
А вие љуѓе зелени борој,
Не нè разбрахте, како пост’пихме,
И се стекохте веднаш как’ порој;

Со ластоварки стари и млади
Сарајот мои обколисахте;
Светии владико, ах бога ради
Доста нас гибаш, сите викахте!

Биди ни татко, а мие чеда,
И под твоето земи нè крило!
А ја на криво све това гледа,
И пред вас станва страшно плашило.

Знајте, сте чули исторја страдна,
Како ја шепнах к’де шчо треби,
И сила грозна на вас нападна
И беспошчадно сите истреби.

Вистина гласот наш тро’ осипна,
Не грмит јасно в нашите уши;
Но на јуначка нога ак’ рипна,
Над вас зло горко ќе се разруши.

Но какв облак от запад падна?
Какви от север секајци светет,
И наша стара волја прежадна
Во извртките ишчет да сплетет?

Ето и тој шчо нас слушаше,
На, сега узна с’та вистина;
Напред со милост тој нас венчаше,
Сега наградвит горка правдина!

Народот стана со восхиштение,
И благодарност богу туриват;
Сегдека радост, сегде учение,
А наше срце в отчајание пливат.

Ах, како кутар да заборава
Нашата слава в старото време!
Надежда светла сега н’ остава,
И на нас останвит чуждото племе!

Но пак как’ пастир ја ваш владика,
Ја со душевно к’м вас смирение
От чисто срце, как’ татко вика,
Да направиме пермирение.

„Некако јаска по напред мижех,
От вас собирах дупки да крпам;
Ако как’ овчар вас тога стрижех,
Сега ќе фата просто да дрпам;

Но вие да сте слепи и неми;
Да ве огољвам и да ве мољам:
„Не зема чеда!“ велите „земи“.
И без да сака ја вас ве гољам.

Ќе речам дај ми? ти ако немаш,
Продај шчо имаш, продај си песот,
И добар биди со лихва за земаш,
Ак’ твојте коси стрчет низ фесот.

Да си остајте вашето пение,
Сè шчо народно да заборајте,
Земите слепо грцко учение
И по нашата свирка играјте.“

Такви отст’пки ви направихме,
По наша совест с’ чисто смирение,
И всепокорно ви ги оставихме
Да видим ваше полн’ одобрение.“

August 18, 2021

It is your turn now, Rumi

It is your turn now,
you waited, you were patient.
The time has come,
for us to polish you.
We will transform your inner pearl
into a house of fire.
You’re a gold mine.
Did you know that,
hidden in the dirt of the earth?
It is your turn now,
to be placed in fire.
Let us cremate your impurities.

August 13, 2021

Victor Hugo to Adèle Foucher

1821 Paris 
 
My dearest,

When two souls, who have sought each other for however long in the throng, have finally found each other… a union, fiery and pure as they themselves are… begins on earth and continues forever in heaven.
This union is love, true love,… a religion, which deifies the loved one, whose life comes from devotion and passion, and for whom the greatest sacrifices are the sweetest delights.
This is the love that you inspire in me… Your soul is made to love with the purity and passion of angels; but perhaps it can only love another angel, in which case I must tremble with apprehension.

Yours forever,
Victor Hugo

Lord Byron to Lady Caroline Lamb

August 1812, London 
 
My dearest Caroline,
If tears, which you saw & know I am not apt to shed, if the agitation in which I parted from you, agitation which you must have perceived through the whole of this most nervous nervous affair, did not commence till the moment of leaving you approached, if all that I have said & done, & am still but too ready to say & do, have not sufficiently proved what my real feelings are & must be ever towards you, my love, I have no other proof to offer.
God knows I wish you happy, & when I quit you, or rather when you from a sense of duty to your husband & mother quit me, you shall acknowledge the truth of what I again promise & vow, that no other in word or deed shall ever hold the place in my affection which is & shall be most sacred to you, till I am nothing.
I never knew till that moment, the madness of—my dearest & most beloved friend—I cannot express myself—this is no time for words—but I shall have a pride, a melancholy pleasure, in suffering what you yourself can hardly conceive—for you do not know me.—I am now about to go out with a heavy heart, because—my appearing this evening will stop any absurd story which the events of today might give rise to—do you think now that I am cold & stern, & artful—will even others think so, will your mother even—that mother to whom we must indeed sacrifice much, more much more on my part, than she shall ever know or can imagine.
“Promises not to love you” ah Caroline it is past promising—but shall attribute all concessions to the proper motive—& never cease to feel all that you have already witnessed—& more than can ever be known but to my own heart—perhaps to yours—May God protect forgive & bless you—ever & even more than ever.
yr. most attached
BYRON

P.S.—These taunts which have driven you to this—my dearest Caroline—were it not for your mother & the kindness of all your connections, is there anything on earth or heaven would have made me so happy as to have made you mine long ago? & not less now than then, but more than ever at this time—you know I would with pleasure give up all here & all beyond the grave for you—& in refraining from this—must my motives be misunderstood—? I care not who knows this—what use is made of it—it is you & to you only that they owe yourself, I was and am yours, freely & most entirely, to obey, to honour, love—& fly with you when, where, & how you yourself might & may determine.